Wat maki me nou?!

Wat maki me nou?!

Laten we eerlijk zijn: we leven met zijn allen toch wel een beetje in een maatschappij waar eigenlijk alles wel mogelijk is. Zo kun je de hele wereld in je uppie afreizen, 6 banen tegelijkertijd uitoefenen en al jouw favoriete series direct streamen vanaf Netflix. Wat een luizenleventje hebben we toch. Doordat alles mogelijk is, hebben wij jonge flierefluiters ook steeds de neiging om met alles te experimenteren. Want, waarom ook niet?

Ook ik neem met regelmaat de proef op de som. Een keertje proberen moet tenslotte kunnen. At least once. Dit varieert van hele kleine dingen als de hele Kamasutra afwerken – that too much? – tot hele grote dingen als het leren eten van olijven. Oprecht, elke keer als ik ergens een borrelplank bestel en er liggen olijven, eet ik er een. Helaas is het me tot nu toe nog niet gelukt om het daadwerkelijk lekker te vinden. Die structuur klopt gewoonweg van geen kanten. Iets wat ik vroeger had met champignons. Maar we blijven het gewoon vrolijk proberen. Totdat ik een olijf weeg. “Want het staat zo gezellig.”

Ditzelfde heb ik lange tijd gehad met sushi. Serieus, ik begreep niet waar iedereen zo lyrisch over was. Maar, aangezien mijn ouders mij niet voor niets Charlotte hebben genoemd, blijf ik toch trouw aan wie ik ben en proef ik het zo nu en dan. Iedere keer weer heb ik moeite met dat zeewier. Echt, wie eet dat? Of het puur het idee is of de daadwerkelijke smaak ervan is nog de vraag.

‘What’s all the fuss about?’

Waar ik me nog het meest door fascineer, is het feit dat Jan en Alleman gerust 386 dagen van tevoren kan uitkijken naar een avondje sushi hashtag met de meiden. Hier tegenoverstaande dat ik me niet kan voorstellen dat de hele wereldbevolking van sushi schijnt te houden behalve moi. Zo’n vreemde eend in de bijt ben ik nu ook weer niet. Of misschien toch?

Ruim een half jaar geleden ging ik ook hashtag met de meiden naar de sushi tent. Dit kwam met name doordat de hele vriendinnengroep verzot is op het Aziatische Goud. Behalve ik, dus. “Maar ze hebben ook kip, dus het komt wel goed.” Oké vriendinnen. Zat ik dan, de hele avond aan de kip teriyaki. Dit smaakte overigens prima, maar dat even geheel ter zijde. Tussendoor overwon ik mijn angst en pikte hier en daar een sushi weg. Een echte fan werd ik nog niet. Sommige vriendinnen bestelden zo’n frietzak. Maar dan van sushi. Zonder friet. Weleens gezien? Ziet er een partij raar uit. Maar het schijnt lekker te zijn.

Afgelopen week heb ik samen met een vriendin een sushi tent bezocht omdat we intens veel zin hadden om te bunkeren. Soms heb je van die dagen. En ja, ook jij hebt daar weleens zin in. In plaats van een Acaï bowl vol zaad of een bak met Quinoa – wat klinkt als een zeldzame cavia. Ik besloot deze avond eens alleen maar sushi te bestellen en het te leren eten. Goed voor het ‘volwassen worden’ proces. Grote meid. Zie mij eens lekker volwassen doen.

Het eerste probleem – lees: uitdaging – ontstond al toen ik het bestek zag. Doodsangsten heb ik uitgestaan omdat ik bang was dat zodra er een maki tussen mijn stokjes zat, hij weg zou schieten. Zo tegen de wang van mijn buurman. Om het mezelf hier en daar enigszins gemakkelijk te maken, pakte ik 1 stokje en pikte ik het Aziatische Goud van de plaat. Charming as always. De tweede ontdekking die ik deed, was dat wasabi verdomde pittig is. Wel heb ik die avond een overwinning behaald en kan ik vanaf nu zeggen dat ik sushi – tot op zekere hoogte – lust. Winning at life.

Hoe het ook zij, sushi is wat mij betreft rasecht trendfood wat vooral enorm leuk staat op je Instagram feed. Geef toe, it’s the truth. We doen het allemaal. Maar als ik dan tòch mocht kiezen? Dan koos ik toch voor dat blokje kaas. Al is dat net wat minder Instagramwaardig.



1 thought on “Wat maki me nou?!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *