Do you speak Nederlands?

Do you speak Nederlands?

Ik blijf me verbazen. Elke dag opnieuw. Waarom doen we dat toch? Wij menspersonen gaan iets doen, of dit nu vergaderen, bomen klimmen of origami is, en we plakken er een Engelse naam op om het ‘lekker bijzonder’ te maken. Want de Nederlandse taal is niet sexy genoeg.

‘Zo. Awkward.’

Zelf maak ik me er ook ONTZETTEND schuldig aan. Zo ben ik fervent gebruiker van het woord ‘awkward’. Als ik thuis kom en ik heb weer eens iets wat in die categorie valt meegemaakt – en geloof me, dat gebeurt praktisch elke dag – dan storm ik de huiskamer binnen met de openingszin: ‘OMG IK MOET IETS AWKWARDS VERTELLEN’. De ‘OMG’ was ik hier nog vergeten te vermelden, maar ook die laat zichzelf regelmatig zien in mijn vocabulaire. Daarnaast praat ik in hashtags, gebruik ik woorden als ‘awesome’ en ‘super nice’ in één zin en val ik onder de doelgroep ‘young professionals die continu op zoek zijn naar the next step in de carrière’. Heb ik zelf niet voor gekozen. Is gewoon zo. Al vraag ik me meer dan eens af wat er zo ‘professional’ is aan jonge mensen die ‘awesome’ en ‘super nice’ in één zin gebruiken.

Misschien komt dit taalgebruik doordat ik ‘toevallig’ een internationale studie heb gevolgd, maar ik denk het niet. Dat ligt wat mij betreft puur aan onze wannabe-Angelsaksische maatschappij. Want zodra je ook maar één teen in de kantoortuin zet, wordt je brein overspoeld met Engelse jeukwoorden. Japke-d. Bouma schreef daar in het NRC Handelsblad meerdere stukken over. Leuk om te lezen net nadat je een ‘brainstorm’ met je collega’s hebt gehad.

Sterker nog, ik ben mijn blog en LinkedIn pagina eens gaan doorspitten en ik heb hier een greep uit hetgeen ik ontdekte: hashtag (uiteraard), fitfam, fancy en coach. En ik doe het nog steeds. Sorry. Dat is ook een Engels woord. Maar die staat al in de Dikke van Dale. Net als het woord ‘hashtag’, overigens. Dus het zal wel prima zijn.

Oké, nog eentje dan.

Zo gaan mijn moeder en ik volgende week, ahum, ‘hiken’ in Ierland. Hier hadden we natuurlijk ook gewoon kunnen zeggen dat we op zijn Nederlands met onze geitenwollensokken aan gingen wandelen door een Iers landschap en onder het genot van een verse kop brandnetelthee de grassprieten gingen evalueren. Maar dan klinkt het toch ineens belachelijk suf. Ik googelde wat over het verschil tussen hiken en wandelen, en kwam tot de conclusie dat het woord niet in de Dikke van Dale staat. De betekenis luidt hoogstwaarschijnlijk ‘genieten van een lange wandeling die meestal plaatsvindt in de natuur’, maar pin me er niet op vast, want het is dus geen officiële betekenis. In een ander artikel zegt de auteur weer dat hiken ‘op ongebaande paden’ betreft en wandelen ‘op de gebaande paden’. Ik vind het allemaal één pot nat.

Of je je stoute wandelschoenen even wilt aantrekken.

Na een paar minuten googelen ontdekte ik dit artikel van Women’s Health waarin de ‘essentials’ voor het hiken genoemd worden. Nog zo’n woord. Maar mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Toch wel handig om te weten wat ik mee moet nemen op mijn hike-avontuur.

Het begint al bij het stuk, ik citeer, ‘(stoute) wandelschoenen’. Er gebeurt op dit moment een hoop in mijn hoofd. En ik ben nogal visueel ingesteld. Buiten begint bij Bever, heb ik me laten vertellen dus ik beweeg me virtueel naar de online winkel. De wandelschoenen bij Bever zien er verre van stout uit. ‘Sexy buiten begint bij Bever,’ gaat hier dus helaas niet op. Jammer. Ik pak het artikel er weer bij en lees stukken over het meenemen van een kompas, gebruikmaken van een kaart en gevaarlijke diersoorten die op de loer liggen en ik grinnik hardop. Mijn moeder en ik gaan overduidelijk niet hiken.

Hoe dan ook, mijn geitenwollensokken en backpack liggen al klaar. Volgende week lekker hiken met moeders. En gelukkig mag ik daar wél de hele dag Engels praten. Hashtag zin in.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *