Shit happens

Shit happens

Oké. Mochten er mannen zijn die zo nu en dan mijn artikelen lezen, wees gewaarschuwd. Het volgende bericht kan namelijk als shockerend ervaren worden. Daarom val ik maar direct met de spreekwoordelijke deur in huis. Komt ‘ie hé:

*Kuch kuch*

Vrouwen poepen. En vaker dan jij denkt. Sorry; ik kan me zo voorstellen dat je hiervan schrikt. Maar ik moet het tóch even kwijt.

Nu kan ik me voorstellen dat je eerste gedachte is: WAAROM moet je dit met me delen?! Snap ik. Dit komt echter niet zomaar uit de lucht vallen, want ik heb laatst echt krom gelegen van het lachen om een samenvatting van de worst Tinder date ever. En die licht ik dan ook graag even toe.

Stel je maar eens voor: na lang swipen (lees: dagen, want de spanningsboog is anno 2019 nou niet bepaald lang te noemen) en verschrikkelijke openingszinnen heb je ein-de-lijk een Tinder date en dat klikt best prima. Hij heeft in het echt hetzelfde hoofd als op de foto’s en jij toevallig ook – zo niet, dan doe je toch écht iets verkeerd – en als kers op de taart is ‘ie grappig en praten jullie over onderwerpen die jullie beiden interesseren. Komt écht niet vaak voor, kan ik je vertellen. Afijn, de avond vordert, er begint iets van binnen te borrelen en nee, dit zijn – helaas – nog geen vlinders. Het blijkt namelijk hoog tijd voor De Grote Boodschap. Aangezien je het wel aandurft, besluit je om bij meneer thuis – ABORT MISSION, ABORT MISSION – naar het toilet te gaan en het gewoon te doen. Gedurft, maar zeker niet onmogelijk. Helaas blijkt de wc verstopt te zitten na afloop. Probleemgevalletje van het kaliber S.O.S. Tja. En wat doe je dan, hé?

De dame in dit verhaal (niet ik, onthoud dat) besloot De Grote Boodschap uit het raam te gooien – HAHA – maar bleef zelf, inclusief De Grote Boodschap, vastzitten tussen het raam – nog grotere HAHA. Uiteindelijk moest zelfs de brandweer eraan te pas komen. En uiteraard heeft de Tinder date het in volle glorie meegekregen.

Even los van het feit dat het oud nieuws is en dateert van september 2018, zette het me aan het denken. Want hoe zou ik dat opgelost hebben als ik in haar schoenen had gestaan? Absoluut niet zo, kan ik je vertellen. Ik was gewoon niet eens gegaan. Dan maar buikpijn.

Shit gets real

Voor het eerst stiekem De Nummer Twee doen – geloof me, ik kien het zo uit dat meneer er in het begin NIETS van zal merken – weegt voor mij even zwaar als het officieel ontmoeten van ‘de ouders van’ als ‘de vriendin van’. Niet meer stiekem – lees: als je moet vooral heel hard roepen dat je moet met het vriendelijke doch dringende verzoek of meneer even naar Verweggistan wilt verkassen en de muziek HEEL HARD wilt aanzetten – staat gelijk aan ‘doe die ring maar om mijn vinger, het is goed zo.’

Voor alle dames die meelezen: laat me alsjeblieft niet in de steek. Jullie gaan me nu niet vertellen dat jullie dit niet zo doen. Of gedaan hebben. Voor de dames die zich hier volledig in herkennen: high five to you all. Wij zouden vriendinnen moeten zijn.

Nu is De Nummer Twee altijd al een big deal geweest. Zo moest ik ooit op schoolreis naar Italië. Eén. Groot. Drama. Ben serieus een week niet geweest. Een week. Je gelooft het niet, maar het is dus echt zo. En ik zal je de verdere ins en outs besparen. Is ook helemaal niet van belang voor het statement wat ik hier wil maken. Al vraag ik mezelf momenteel even af of ik hier überhaupt een statement wilde maken.

Hoe dan ook, naast dat de gemiddelde persoon toch het liefst op de eigen wc zit, is De Nummer Twee bij je vlam vaak toch nét een brug te ver. Of je moet ruim 234745 jaar getrouwd zijn.

Krijg ik nu een sticker?

Het tegenstrijdige is dat ik als ‘meisje’, vaak een beetje ongemakkelijk doe tegenover ‘de man’ als het over De Nummer Twee gaat. Vriendinnen onder elkaar, daarentegen, praten er dan weer op een heel ander niveau over. Zo is het voor een aantal anonieme vriendinnen en mijzelf een enorme prestatie als we daadwerkelijk de grote boodschap hebben bezorgd op het toilet van een potentieel manproject. Ik zal je vertellen: toen dat moment bij mij plaatsvond, heb ik eén van mijn vriendinnen direct op de hoogte gesteld met de woorden “JA JE GELOOFT HET NIET MAAR IK ZIT DUS, VOOR HET EERST, OP DE WC BIJ HEM THUIS. BIJ HÉM THUIS, JA. LIFE GOALS.” Dat appje werd joelend beantwoord. En tróts dat ik was. Je hebt geen idee. We zijn overigens al een jaar samen, dus hij is er schijnbaar niet zo van geschrokken.

Of een relatie serieus is, hangt wat mij betreft dus voor geen ene centimeter af van een Facebook status, een krabbeltje op papier of een kleffe foto op Instagram. Shit is getting real als De Nummer Twee om de hoek komt kijken. En als je die woordgrap direct snapt, ben je helemaal de shit. Nogmaals.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *