Heel Holland bakt, maar ik bak er niks van

Heel Holland bakt, maar ik bak er niks van

Zucht. Ik leg de spatel afgedroogd en wel terug in de besteklade en hang de inmiddels natte theedoek over de deur van het keukenkastje. Mijn blik dwaalt af naar mijn broekpak. Gloedjenieuw. En helemaal onder de vlekken. Twee vragen, die ik alvast voor jullie zal stellen. 1: waarom draag je een gloednieuw broekpak als je in de keuken bezig bent? En 2: wáárom draag je geen schort? Het antwoord op beide vragen geeft alleen maar meer en meer aan hoe onervaren ik ben in de bakwereld. 

Op zoek naar tijdverdrijf

Dat hele quarantaine gebeuren is in huize Koopmans al twee weken aan de gang en ik heb ondertussen al diverse kanten van mezelf laten zien die ik in geen tijden heb gezien. Ik heb tijd te over – wat is een agenda -, wil ineens kilometers gaan wandelen en fietsen, doe de was, maak schoon, doe de was, maak nog een keer schoon, zeem de ramen, doe de was, en ruim eindelijk eens die beruchte stoel vol kleren op. Ik ontpop langzaam tot gerenommeerd huisvrouw, waar ik niet per se gelukkig van word. Voordat de algehele malaise dus haar intrede doet, ga ik op zoek naar een hobby binnenshuis. Eentje die ik ook kan uitoefenen met een writer’s block.

Mijn telefoon draait overuren. Mijn gemiddelde schermtijd is met 151% gestegen ten opzichte van vorige week, en ik pak mijn telefoon gemiddeld zo’n 140 keer per dag op. Holy shitballs. In die tijd dat ik mijn telefoon gebruik, zie ik online veel gebeuren. Mensen schilderen, leggen puzzels, doen aan handlettering; de hele mikmak. Nu heb ik een hoop van deze hobby’s al eens geprobeerd, maar helaas zonder succes. Vriendlief heeft het wat dat betreft goed voor elkaar; je blaast het stof van de PlayStation, koopt een nieuw spelletje, en klaar is Kees.

Wat ik ook veel op mijn tijdlijn zie, is bakkende mensen. Cheese cakes, carrot cakes, hartige taarten, crunchy koekjes, bananenbroden: alles is ondertussen de revue gepasseerd. Interessant; ik kook onwijs graag en spendeer dan ook gerust uren in de keuken. Dussss I think we have a winner: bakken wordt mijn nieuwe hobby, ik voel het. Maar diep van binnen hoor ik een herkenbaar stemmetje deze missie al afblazen.

Ben je dan van de pannenkoeken?

Al sinds dat ik besta wordt mij iedere keer dat ik mezelf voorstel, dezelfde uitgekauwde vraag gesteld. Ondertussen ben ik al zo ver dat ik het mensen maar gewoon alvast vertel, scheelt hen weer wat moeite. Dus nee. Ik ben niet van de pannenkoeken.

Misschien kan ik voortaan beter zeggen dat ik niet van de bakmixen ben, aangezien ik dus wel degelijk pannenkoeken kan bakken. Bakken in de algemene zin van het woord, gaat me echter niet zo heel goed af. En dat is nog licht uitgedrukt, kan ik je vertellen. Ik doe mijn naam dus niet bepaald eer aan.

Het gaat vooral mis op het moment dat ik besluit off piste te gaan. Hip Pinterest receptje met bergen botercrème en fondant? Cinnamon buns van de tasty app? Abort mission, alsjeblieft. Laat dat lekker over aan de Miljuschka’s en Robèrt’s in dit kikkerlandje.

Die cinnamon buns, dus; daar ben ik mee aan de slag gegaan. Het zag er heerlijk uit; ik liet me eerst influencen door een instagrammer, vervolgens downloadde ik de Tasty app en ik ging ervoor.

Hamsterèèèèèn

Oké, toch niet. Eenmaal in de Appie aangekomen, was namelijk het halve bakschap leeg; zo ook de bloem. Was te verwachten, aangezien heel Instagram vol staat met bakkende mensen, en tja, je moet toch iets om jezelf en de kids te vermaken.

Nog zes keer speur ik het schap af op zoek naar iets dat lijkt op bloem. Ik besluit erop te vertrouwen dat we nog genoeg bloem in huis hebben, en haal alle overige ingrediënten in huis. Al bleek dat ook een uitdaging in een leeg gehamsterde Appie.

Eenmaal thuis ga ik vol goede moed aan de slag. Wel blijk ik inderdaad te weinig bloem te hebben om het recept goed aan te houden. Was te verwachten. Máár, ik ben iemand die denkt in oplossingen – soms dan -, dus ik struin de kastjes en lades af op zoek naar iets wat op bloem lijkt. Ik kan bloem vast wel vervangen voor maizena, toch? Google vertelt me er niets over, dus ik vertrouw op mijn eigen redenering. Er staat tenslotte op het pak dat het bindt, dus dan zal het dit deeg toch ook wel binden?

Het deeg blijft veel te vloeibaar om te kunnen kneden, laat staan rollen. Ondertussen flink chagrijnig, besluit ik om er maar een cake van te maken. Op gevoel – wat ik stom genoeg de hele tijd al deed – voeg ik nog maar een ei toe, basterdsuiker en kaneel. Om toch even de oven en minuten goed af te stellen, navigeer ik even naar mijn verre familie Koopmans. Doe ik in ieder geval nog íets volgens het boekje. Om de boel toch nog een beetje gezellig af te maken, versier ik de bovenkant van de soon-to-be-cake met appelschijfjes. Tevergeefs, maar leuk geprobeerd. Het ding stortte van ellende uit elkaar en ik was ieeeeeeeetsje uitgeschoten met zout.

Ieder zo zijn talent

Als een boer met kiespijn lach ik voorzichtig terwijl ik de cake aan vriendlief laat zien. Voor hem is dit dus niets nieuws, en ik kreeg dan ook direct de welbekende ‘ik zei het toch’-zucht. Elke keer dat ik ook maar dreig een bakvorm uit het keukenkastje te pakken, word ik weer even herinnerd aan mijn mislukte zelfgemaakte Pinterest kersttaart, inclusief dikke vieze laag botercrème en rauwe (!!) binnenkant (de foto’s zal ik je besparen, maar het zag er heel zielig uit). Het mooiste van alles vond ik nog dat mijn ouders toch nog deden alsóf ze het lekker vonden. De schatten, maar er was geen ontkennen aan. Dat bakken gaat hem gewoon niet worden. Dus mam, pap? Volgend jaar wordt het gewoon weer een kaasplank. Dan weten jullie dat vast.



1 thought on “Heel Holland bakt, maar ik bak er niks van”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *