Hup hup, moven

Hup hup, moven

03:31. Ik schrik wakker van een kokhalzende kat. Gaan we weer. Het beestje heeft de gewoonte om, zodra er ook maar íets van stress of negatieve energie in huis hangt, midden in de nacht te kotsen. Lekker dan. Ik sla de dekens van me af en werp heel even een chagrijnige blik naar vriendlief. Ligt ‘ie hoor, diep in slaap. Flapdrol. Ik vraag me op dit soort momenten altijd af of het acteerwerk is, of dat hij het gewoon echt niet hoort. Belooft wat voor de toekomst. Ik pak de natte doekjes en veeg de maaginhoud op. Eigenlijk zag ik ‘m al aankomen. Want de avond ervoor stond ik met tranen over mijn wangen, de laatste items in dozen op te bergen. Jankbal. Afscheid nemen is niet zo mijn ding.

 

Ik sjok met mijn ogen nog half gesloten terug naar bed, trek de dekens los die ondertussen als een soort tortilla om vriendlief heen gewikkeld zijn en ga liggen. Normaal gesproken val ik vrijwel direct weer terug in slaap, maar om een of andere reden lukt dat niet. Irritant, want ik weet wat er komen gaat. Mijn gedachtenrad draait weer op volle toeren. Ik moet morgen namelijk écht niet vergeten die ene klant te mailen. Of zal ik het nu doen? Nee beter van niet. Komt zo raar over. Maar ja, straks vergeet ik het. Toch maar even in mijn telefoon zetten dan. Stom, want door het licht maak ik mezelf alleen maar wakker.

 

Oh en Charlot, weet je nog die ene keer in groep 5 dat je je tekst vergat tijdens je optreden? Stom was dat hè. Hoe kon je dat nu doen?! Weet je nog hoe voor lul je toen stond? vraagt mijn duivelse hersenhelft. Ja, nu wel. Kleine minx. Laat me met rust.

Heel even vrees ik dat dit nog tot de wekker gaat duren, maar als ik wakker schrik van diezelfde wekker blijkt dat ik toch nog de slaap heb kunnen vatten. Thank God.

 

Eh ja, daar staan we dan

Zo’n 9 uur later sta ik in een bijna lege woonkamer. Mijn stem echoot door de kamer, alsof er twee van me zijn. Ik draai een rondje en kijk om me heen. Alle details, voor zover nog aanwezig, neem ik in me op. De gaten in de muur waar twee dagen geleden nog een rekje hing. De prachtige gordijnen, die we laten hangen omdat we er niets mee kunnen. Het Franse balkonnetje dat we twee jaar geleden zo leuk hebben opgeknapt. Waar je met veel pijn en moeite een bistrosetje van de IKEA kwijt kon. Waar je je kont niet kon keren. En waar ik, ondanks dat we vrijwel geen zon hadden, toch met heel veel plezier heb gezeten.

 

De laatste dozen worden opgehaald en ik zet mijn planten in kratten. Het zijn er inderdaad zoveel dat het meervoud van krat een noodzakelijke toevoeging is. Een voordeel: we hebben straks extra kamers. Des te meer ruimte voor wat nieuwe planten. Mijn kleine minx grinnikt er zachtjes van. Dit keer mag ze blijven.

 

Het verhuisbusje gaat voor de derde keer op pad en ik blijf alleen achter. Is grotemannenwerk hé. Normaal gesproken zwaar geëmancipeerd, maar hier houd ik wijselijk mijn mond. Ik ga zitten op de enige stoel die er nog staat en slaak een diepe zucht. James springt op schoot, alsof ‘ie lijkt te voelen dat ik het nodig heb. Nerveus tril ik met mijn benen en kijk ik voor de 5e keer op de klok van mijn telefoon. Blij als het morgen is.

 

Het voelt een beetje als de terugreis van je vakantie. Je hebt er twee weken enorm van genoten, en dan ineens, alsof je het niet zag aankomen, is die laatste dag er. Je gaat toch nog eventjes bij het zwembad liggen, maar bent zwaar onrustig. De koffers zijn immers gepakt, en je belangrijkste taak is de tijd in de gaten houden anders mis je het vliegtuig. Ik vlieg ook eigenlijk altijd het liefste heel vroeg terug. Niet omdat ik zo graag thuis wil zijn. Maar eenmaal die koffers gepakt, gaat de knop om. Laten we dan nu ook maar gewoon gaan. Klaar mee.

 

Klaar voor een nieuw hoofdstuk

Weer 9 uur later word ik wakker in een kamer die me nog vreemd is. Ik sla de dekens van me af, stap uit bed en loop op mijn tenen naar de keuken om die Mexicaanse tortilla naast me niet wakker te maken. Door het raam zie ik een oranje kleurige lucht die langzaam ontwaakt en klaar is voor een nieuwe dag. Golden hour, mijn favoriete moment van de dag. Ik draai een rondje en kijk om me heen. Alle details neem ik in me op. Ik ga zitten op een van de stoelen en slaak een zucht van verlichting. James komt aangewandeld en springt op mijn schoot. Tevreden sluit ‘ie zijn oogjes, en tevreden sluit ik ook die van mij. ‘T is goed zo. Klaar voor een nieuw hoofdstuk.



4 thoughts on “Hup hup, moven”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *